Clean-Style-logo
Clean Style
+48 733 602 699
7.00 - 23.00

Regulamin

Gdy konsument odstąpił od umowy na podstawie art. 27 u.p.k., przedsiębiorca ma obowiązek zwrócić konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy (art. 32 ust. 1 u.p.k.). Chodzi tylko o płatności otrzymane od konsumenta przez przedsiębiorcę będącego stroną umowy, której dotyczy odstąpienie Po pierwsze powołany przepis stanowi o zwrocie płatności przez przedsiębiorcę (sformułowanie: „zwrócić”), a zatem – logicznie rzecz ujmując – zakłada się, że chodzi o płatności otrzymane przez tego przedsiębiorcę. Po drugie przemawia za tym wykładnia prounijna, ponieważ w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2011/83 posłużono się wyrażeniem: „Przedsiębiorca zwraca wszystkie płatności otrzymane od konsumenta…”. Po trzecie w art. 32 ust. 3 u.p.k. jest mowa o płatnościach otrzymanych od konsumenta. Po czwarte przedstawiona wykładnia odpowiednio rozkłada ryzyka transakcji między stronami. Przedsiębiorca nie powinien ponosić ryzyka zwrotu płatności, których nie otrzymał i które nie wynikają z treści umowy zawartej z konsumentem. Przedsiębiorca nie mógłby z góry oszacować rozmiaru takich płatności i – po odstąpieniu – na ogół nie dysponowałby informacjami pozwalającymi obliczyć takie płatności.

W konsekwencji należy uznać, że art. 32 ust. 1 u.p.k. nie obejmuje płatności uiszczonych przez konsumenta na rzecz osób trzecich, np. opłaty na rzecz dostawcy usług telekomunikacyjnych za rozmowę, w trakcie której doszło do zawarcia umowy z przedsiębiorcą, albo kosztu zakupu przez konsumenta oprogramowania od osoby trzeciej w celu skorzystania z treści cyfrowych dostarczonych przez przedsiębiorcę [24].

Płatności należy zwrócić niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od daty, w której przedsiębiorca otrzymał oświadczenie konsumenta o odstąpieniu od umowy (zob. art. 61 k.c.). Przedsiębiorca powinien dokonać zwrotu płatności przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty, jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu, który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami (art. 32 ust. 2 u.p.k.).

W art. 32 ust. 3 u.p.k. przyznano przedsiębiorcy szczególne prawo zatrzymania. Jeżeli przedsiębiorca nie zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta, może on wstrzymać się ze zwrotem płatności otrzymanych od konsumenta do chwili wystąpienia wcześniejszego z dwóch zdarzeń: 1) otrzymania rzeczy z powrotem lub 2) dostarczenia przez konsumenta dowodu odesłania tej rzeczy (np. dowodu nadania pocztowej przesyłki rejestrowanej).

Na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.k. konsument, który odstąpił od umowy, ma obowiązek zwrócić rzecz stanowiącą przedmiot świadczenia. Powinien ją zwrócić przedsiębiorcy lub przekazać osobie upoważnionej przez przedsiębiorcę niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od daty, w której odstąpił od umowy. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem. Termin ten nie ma zastosowania w przypadku, w którym przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta.

Jeżeli umowę zawarto poza lokalem przedsiębiorstwa, a rzecz dostarczono konsumentowi do miejsca, w którym zamieszkiwał w chwili zawarcia umowy, przedsiębiorca jest zobowiązany do odebrania rzeczy na swój koszt, gdy ze względu na charakter rzeczy nie można jej odesłać w zwykły sposób pocztą (art. 34 ust. 3 u.p.k.).

Warto nadmienić, że – stosownie do art. 34 ust. 4 u.p.k. – konsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy, które jest wynikiem korzystania z niej w sposób nieprawidłowy. Chodzi o sposób, który nie jest konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy. Odpowiedzialność ta jest jednak wyłączona w sytuacji, w której przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia od umowy zgodnie z wymaganiami art. 12 ust. 1 pkt 9 u.p.k.

Koszty ponoszone przez konsumenta

Odstąpiwszy od umowy, konsument – co do zasady – nie ponosi żadnych kosztów (zob. sformułowanie: „bez ponoszenia kosztów” w art. 27 u.p.k.). W drodze wyjątku konsumenta obciążają koszty związane z odstąpieniem w trzech sytuacjach.

Po pierwsze, jeżeli konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy, zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów (art. 33 u.p.k.). Takie dodatkowe koszty przypisuje się konsumentowi.

Po drugie, konsument ponosi bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy otrzymanej od przedsiębiorcy (art. 34 ust. 2 u.p.k.). Nie dotyczy to przypadku, w którym przedsiębiorca zgodził się ponieść takie koszty lub nie poinformował uprzednio konsumenta o konieczności poniesienia takich kosztów (zob. art. 12 ust. 1 pkt 10 u.p.k.).

Po trzecie, zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.k., jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania, o którym mowa w art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2 u.p.k. [25], na konsumencie ciąży obowiązek zapłaty za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia. Kwotę zapłaty oblicza się proporcjonalnie do zakresu spełnionego świadczenia, z uwzględnieniem uzgodnionej w umowie ceny lub wynagrodzenia. Należy podkreślić, że dodatkowo obowiązuje wówczas mechanizm korekty wysokości świadczenia pieniężnego stosownie do zasad sprawiedliwości kontraktowej. W przypadku gdy cena lub wynagrodzenie są nadmierne, zgodnie z art. 35 ust. 2 zd. 2 u.p.k. podstawą obliczenia tej kwoty jest wartość rynkowa spełnionego świadczenia.

Ponadto trzeba wspomnieć, że w art. 36 u.p.k. przewidziano pewne sytuacje, gdy konsument nie ponosi kosztów określonych w art. 35 u.p.k. Dotyczy to np. kosztów świadczenia usług, jeżeli przedsiębiorca zaniedbał wykonania obowiązków informacyjnych wynikających z art. 12 ust. 1 pkt 9 u.p.k. Wyłączenie to przybiera zatem – w pewnej mierze – charakter sankcyjny w stosunku do przedsiębiorcy.

Wyłączenie prawa odstąpienia

W art. 38 u.p.k. wymieniono trzynaście przypadków, w których konsumentowi nie przysługuje uprawnienie do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa. Wprowadzono zamknięty katalog wyjątków, w których przepisy art. 27–37 u.p.k. nie mają zastosowania.

Wyjątki wprowadzone w art. 38 u.p.k. mają rozmaite uzasadnienie [26]. Ogólnie rzecz ujmując, zmierzają one do ochrony interesu przedsiębiorcy ze względu na szczególne okoliczności związane z przedmiotem umowy lub trybem jej zawarcia. Można – w pewnym uproszczeniu – wyróżnić następujące motywy omawianych wyłączeń:
1) specyficzne właściwości rzeczy będących przedmiotem umowy, które – w razie odstąpienia przez konsumenta od umowy – uniemożliwiałyby lub istotnie utrudniałyby przedsiębiorcy ponowne zbycie tych rzeczy innemu nabywcy, np. umowa, w której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb (art. 38 pkt 3 u.p.k.),
2) szczególne właściwości niektórych usług, które wymagają ze strony przedsiębiorcy rezerwacji lub wykorzystania pewnych zasobów, a po odstąpieniu przez konsumenta od umowy usługi te nie mogłyby zostać zaoferowane innym odbiorcom (w ogólności albo w relewantnym okresie), co w konsekwencji powodowałoby, że zasoby przedsiębiorcy nie zostałyby użyte w sposób produktywny, np. umowy o świadczenie usług związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi (art. 38 pkt 12 u.p.k.),
3) obawa przed spekulacją ze strony konsumenta, który mógłby wykorzystywać prawo odstąpienia od umowy w celu uniknięcia niekorzystnych dla niego konsekwencji zmian cen rynkowych, jakie wystąpiły po zawarciu umowy, np. umowa obejmująca cenę lub wynagrodzenie zależne od wahań na rynku finansowym (art. 38 pkt 2 u.p.k.),
4) specyfika trybu zawarcia umowy, np. umowa zawarta w drodze aukcji publicznej (art. 38 pkt 11 u.p.k.) [27],
5) ochrona racjonalności gospodarczej, np. umowa, w której przedmiotem świadczenia są rzeczy, które po dostarczeniu, ze względu na swój charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi rzeczami (art. 38 pkt 6 u.p.k.),
6) przyznanie konsumentowi – w ramach jego autonomii woli – kompetencji do podjęcia decyzji w sprawie rezygnacji z prawa odstąpienia w związku z rozpoczęciem wykonywania umowy przez przedsiębiorcę, np. jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem wykonywania umowy, że po spełnieniu świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy (art. 38 pkt 1 u.p.k.).

Ponadto zastosowanie znajdują ogólne wyłączenia przewidziane w art. 3–4 u.p.k. Odnoszą się one m.in. do usług socjalnych i zdrowotnych, gier hazardowych, przewozu osób, imprez turystycznych, a także rozporządzeń nieruchomościami.

Odstąpienie od umów o usługi finansowe zawartych na odległość

Na zakończenie warto wspomnieć, że osobno uregulowano kwestię odstąpienia przez konsumenta od umowy dotyczącej usługi finansowej, gdy umowę tę zawarto na odległość (zob. art. 40-41 u.p.k. [28]). Dotyczy to np. umowy rachunku bankowego, umowy kredytu konsumenckiego, umowy ubezpieczenia [29].

Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.k. konsument, który zawarł na odległość umowę o usługi finansowe, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając oświadczenie na piśmie. Prawo odstąpienia należy wykonać w terminie 14 dni [30] od daty zawarcia umowy lub potwierdzenia przez przedsiębiorcę wymaganych informacji zgodnie z art. 39 ust. 3 u.p.k. Termin ten uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem oświadczenie konsumenta zostało wysłane do przedsiębiorcy.

Konsument – co do zasady – nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem (art. 40 ust. 1 w zw. z ust. 4–5 u.p.k.). W przypadku gdy za zgodą konsumenta rozpoczęto świadczenie usług przed upływem terminu na wykonanie prawa odstąpienia, przedsiębiorca może żądać od konsumenta zapłaty ceny lub wynagrodzenia za usługę rzeczywiście wykonaną [31].

Należy zaznaczyć, że – zgodnie z art. 40 ust. 6 u.p.k. – w pewnych wypadkach konsument nie może odstąpić od umowy. Prawo odstąpienia wyłączono m.in. odnośnie do umów dotyczących instrumentów rynku pieniężnego, zbywalnych papierów wartościowych, tytułów uczestnictwa w instytucjach zbiorowego inwestowania.

Na podstawie art. 41 u.p.k. konsumentowi przyznano również prawo odstąpienia o charakterze sankcyjnym. Jeżeli przedsiębiorca nie dopełnił obowiązków informacyjnych określonych w art. 39 ust. 1–3 u.p.k. (np. odnośnie do informacji o właściwościach świadczenia i jego przedmiotu), konsument ma prawo odstąpić od umowy bez konieczności ponoszenia kosztów należnych przedsiębiorcy. W takiej sytuacji prawo konsumenta ma charakter bezterminowy (ustawowe sformułowanie: „w każdym czasie”).

Reklamacji (w jaki sposób można zareklamować np. przez wiadomość e-mail lub listownie na adres siedziby oraz okres rozpatrzenia Reklamacji - w jakim czasie 24 god. po wykonaniu pracy.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Korzystając z serwisu zgadzasz się na użycie plików cookies. Więcej informacjiOK

facebook-btn